Homilie 1 maart 2026
Tweede zondag veertigdagentijd A
Eerste lezing: Gen. 12, 1-4a
Evangelie: Matteüs 17, 1-9
De vasten bewust beleven, dat zal ieder van ons proberen te doen op zijn eigen manier. Allemaal zijn we als christen mensen onderweg in deze veertigdagentijd. Als we ons laten bewegen door de lezingen van vandaag, worden we deze tweede zondag van de vasten opgeroepen om in beweging te komen, om er op uit te trekken.
Abram die met zijn volk wegtrekt naar het land dat Jahwe God hem zal aanwijzen.
Jezus die met drie van Zijn leerlingen een hoge berg op gaat.
De berg kan een duidelijk symbool zijn. Wie een berg beklimt die laat het dal – de drukte van het alledaagse leven – achter zich. Op een berg heb je een prachtig uitzicht. Wie een berg opgaat verruimt zijn horizon en krijgt andere perspectieven. Boven op een berg voelt een mens zich dichter bij het onmetelijke, dichter bij de hemel en dichter bij God. Allicht om die reden hebben volkeren van verschillende religies door de eeuwen heen hun heiligdommen op een berg of een hoge rots gebouwd.
De vasten beleven is als het ware de berg op gaan. Je gewone doen, alles wat te bezig houdt, alles wat je belast, even durven achterlaten en op tocht gaan naar de top van je eigen berg. Vanaf daar kan je van op enige afstand overzien wat in je leven belangrijk is. Kan je misschien ook zien waaraan je te veel belang hecht of ontdekken waaraan je de laatste tijd te weinig aandacht gaf. Vanop enige afstand kan je tot besef komen van je teveel en zien waar delen mogelijk is. Op je eigen berg, even los van je dagelijkse doen en laten, sta je meer in het licht van de wereld, kom je misschien ook dichter bij God, leer je wat bij over wat God in jouw leven kan betekenen.
Als je na dat moment terug naar beneden gaat, kan het dal – het leven – er heel anders uitzien.
De evangelielezing (Mt. 17) komt vlak na de eerste voorspelling van het lijden en de kruisdood. Jezus trekt zich terug op een berg en neemt drie leerlingen mee. In de stilte weet Jezus zich verbonden met Mozes en Elia, en komt tot inzicht: een licht dat een nieuw perspectief geeft aan Zijn opdracht onder de mensen. Petrus wil dit moment vasthouden, maar wordt vanuit een lichtende wolk door God terecht gewezen en gevraagd om naar zijn Zoon, de Welbeminde te luisteren. Jezus moet terug naar de vlakte, de tegenstand tegemoet. Die keuze maakt Hij, ook al beseft Hij dat die weg doorheen lijden en dood loopt. Deze ervaring zal door de leerlingen pas ten volle begrepen worden na de verrijzenis.
Ook vandaag zijn veranderingsprocessen riskant en moeizaam en botsen op tegenstand. Maar wel hoognodig, voor een leefbare toekomst. Broederlijk Delen vraagt nú actie!
Zoals Abraham in de eerste lezing die met ‘trek weg uit je land, je stam en familie’ de vraag krijgt om ‘actie’ te nemen, om met zijn volk op weg te gaan, naar een beter leven. Want ‘Beloofde land’ is niet letterlijk een ‘land’, maar ‘een nieuwe toekomst waar mensen tot hun recht komen’. Voor de Afrikaanse slaven op de plantages in Amerika bv. was dat ‘eindelijk vrijheid en mensenrechten’. Voor Haïti, veelvuldig geplaagd door natuurgeweld en politieke instabiliteit, is dat vandaag ‘zich losmaken van wanhoop’. GAFE, partner van Broederlijk Delen, ijvert voor ecologische en sociale verandering o.a. door via juridische weg de ontbossing een halt toe te roepen.
We kunnen in voorbereiding op Pasen onze eigen weg als christen mens herontdekken, om opnieuw tot het besef te komen van Gods liefde voor ieder mens. God wil het leven en niet de dood. Waar mensen – dicht bij ons of ver weg – er niet toe komen om echt te leven, omwille van ziekte, verdriet, armoede, uitbuiting, geweld of welke reden dan ook, moeten er andere mensen zijn die een vuist maken, die willen helpen en steunen.
Een mens die geholpen wordt is een mens die opnieuw ten volle kan leven,
die een weg vindt om opnieuw te verrijzen.
Charel Verhoeven