Zondag 7 juni 2026
Sacramentszondag, jaar A
Evangelielezing:
Johannes 6, 51-58
De Paastijd is nog wat aan het nazinderen in ons hart, en daarmee ook het mooie en warme mysterie van Jezus’ Verrijzenis en Hemelvaart. En we beleven volop de warmte van de Pinkstertijd, van de Geest die ons bezielt en ‘begeestert’. Zeker ook in deze tijd vieren en beleven wij van harte dat God heel intens van ons houdt.
En zoals geliefden altijd opnieuw elkaars nabijheid zoeken, wilde ook God heel dicht bij ons blijven. Eeuwen geleden schreef Thomas van Aquino al dat God mens wilde worden, omdat hij verlangde naar vriendschap met ons, omdat hij in echte menselijke nabijheid dicht bij ons wilde zijn en blijven. Ik word stil bij die gedachte, want niets is menselijker dan het diepe verlangen om te beminnen en bemind te worden. Onze hele katholieke traditie ziet die onvoorwaardelijkevriendschap tussen God en ons bij uitstek in de eucharistie, in het brood waarin Christus werkelijk bij ons aanwezig komt en blijft. Het delen van dit brood met elkaar is het sacrament van de vriendschap.
Niet toevallig begint de evangelielezing van vandaag met de zin van Jezus: “Ik ben het levende brood dat uit de hemel is neergedaald. (vers 6,51, al eens gezegd in vers 38). Als iemand van dit brood eet, zal hij leven in eeuwigheid.” Het gaat om Hem. Ook vandaag, ook voor ons. Het christendom is veel meer dan een leer, meer dan een waarheid, zelfs meer dan een boodschap. Wij geloven niet in iets, wij geloven in Iemand. Bij een uitvaartdienst of een gedachtenisviering voor een dierbare overledene, denk ik vaak aan het antwoord van Ulrik Geniets, de vroegere abt van Averbode, toen men hem in een tv-interview vroeg of hij geloofde dat er iets is na de dood. De wijze abt antwoordde: “Christenen geloven niet dat er iets is na de dood. Christenen geloven dat er Iemand is na de dood.”
Die intieme persoonlijke relatie met Christus onderscheidt het christendom van zoveel andere vormen van religiositeit op deze wereld. Wij katholieken beleven die persoonlijke relatie, die onvoorwaardelijkevriendschap bij uitstek in het brood dat wij ontvangen en met elkaar delen, en dat leven geeft. Dit gebeurt zowel in een woord- en communiedienst als in een eucharistieviering. De diepe betekenis van Sacramentsdag is dat we in dit feest het sacrament vieren van de intieme vriendschap in Christus tussen God en zijn mensen.
Wij, u en ik, doodgewone mensen, wij ontvangen Christus, en kunnen zijn aanwezigheid ook doorgeven. We worden dragers van zijn nabijheid en van zijn verlangen naar persoonlijke vriendschap met elke mens. Medechristenen, laten we elke dag meer worden wie we in wezen samen zijn: het lichaam van Christus. Amen.
Dirk Godecharle