Homilie 30 augustus 2026
22ste zondag door het jaar A
Eerste lezing: Jeremia 20, 7-9
Evangelielezing: Mattheus 16, 21-27
‘Van steenrots tot struikelsteen’ zo wordt Petrus door Jezus getypeerd. Inderdaad, in de evangelielezing van vorige zondag hoorden we hoe Petrus zijn geloof in Jezus uitsprak door Hem aan te wijzen als de Messias, de Zoon van de levende God en hoe vervolgens Jezus hem ‘steenrots’ noemt op wie Hij zijn kerk wil bouwen. Maar Petrus is niet volmaakt. Zo horen we in de evangelielezing van vandaag juist het tegenovergestelde van vorige week. Petrus spreekt zijn ongeloof uit in wat Jezus zegt. Hij wil Hem tegenhouden op zijn weg naar Jeruzalem. Hij doet dat met de beste bedoelingen. Dat Jezus zou moeten lijden en een schandelijke dood sterven, is voor hem een ondraaglijke gedachte. Maar Jezus heeft de weg naar Jeruzalem bewust gekozen. Niet omdat Hij het lijden en de dood zocht, maar omdat Hij trouw wilde blijven aan zijn diepste levenskeuze nl. liefhebben tot het uiterste, zelfs al moet Hij zijn leven daarvoor geven. Onmiddellijk wijst Jezus Petrus dan ook terecht met de opmerking dat hij zich te zeer laat beïnvloeden door de denkwijze van mensen en te weinig door de wil van God. In de plaats van ‘steenrots’ wordt Petrus een ‘struikelsteen’! Ik vermoed dat dit heel hard is aangekomen voor Petrus. Ja, ik heb écht met hem te doen.
Ik kan me trouwens heel goed in hem herkennen (en ben daarom mijn ouders nog altijd dankbaar dat ze mij zijn naam ‘Petrus’ hebben gegeven). Wellicht zijn er in het leven van ieder van ons momenten dat we ons herkennen in die eerste Petrus, dat we heel sterk staan in ons geloof. Maar wellicht zijn er ook momenten dat ons geloof heel kwetsbaar is en dat we op die tweede Petrus lijken. Geloof én ongeloof zullen altijd wel hand in hand blijven gaan.
De ene keer zijn we ‘steenrots’, waarop het rijk van God kan worden gebouwd, terwijl we de andere keer een ‘struikelblok’ vormen, waardoor die droom van God onmogelijk wordt gemaakt. Als we zelf op een eerlijke manier naar ons leven kijken, moeten we toegeven (ik in ieder geval!) dat we niet altijd even standvastig zijn in ons geloof. In ons binnenste is er vaak heel wat ongeloof en twijfel, zeker op momenten wanneer we geconfronteerd worden met ziekte of verdriet en de indruk hebben dat God ons verlaten heeft. Soms worden we dan zoals Petrus opstandig en willen we God ter verantwoording roepen. Maar het gebeurt ook dat we Hem een tijdlang vergeten, tot op het moment dat zijn liefde ons opnieuw in vuur en vlam zet!
Want als er één ding is dat Jezus ons duidelijk heeft gemaakt, is het dat God ons uiteindelijk nooit alleen laat en dat Hij nooit ophoudt ons graag te zien. Zelfs als ons hart sterft aan ontgoocheling en eenzaamheid, wil Hij ons ‘nieuw’ maken en ‘leven’ brengen. God wil immers dat wij leven en voluit onszelf kunnen zijn! En dat betekent niet dat Hij alle pijn en elk verdriet kan voorkomen of wegnemen, maar wel dat Hij ook op die momenten naast ons blijft staan en zorg voor ons wil dragen. God is geen almachtige God, wiens wil alles en iedereen bepaalt. Hij is een God van liefde die onze vrijheid respecteert en verlangt dat wij mensen worden naar zijn hart.
Als we met alles wat we hebben en wie we zijn ons toevertrouwen aan die God en in de voetsporen van Jezus gaan, verzekert niemand ons nochtans voorspoed en geluk. Vaak zullen mensen onze keuze niet begrijpen en vragen stellen bij ons engagement. Sommigen zullen misschien zelfs ronduit negatief staan ten opzichte van ons christen-zijn. In de tijd van Jezus was dat trouwens net zo, anders hadden ze Hem nooit veroordeeld en was Hij niet gestorven aan een kruis. Wie Jezus wil navolgen, mag onvermijdelijk ook het kruis verwachten. Jezus zegt het trouwens zelf aan zijn leerlingen: ‘Wie mijn volgeling wil zijn, moet Mij volgen door zichzelf te verloochenen en zijn kruis op te nemen. Want (zo gaat hij verder) wie zijn leven krampachtig in eigen handen wil vasthouden zal het verliezen. Maar wie zijn leven uit handen geeft en zichzelf liefdevol ten dienste stelt van zijn medemens om Mijnentwil, zal het volle leven vinden.’ Dat is de kern van Jezus’ boodschap. Of nog anders gezegd: wie de weg van Jezus bewandelt, de weg van de gekruisigde Liefde, bewandelt geen doodlopende weg, maar een weg ten leven en mag zich daarbij gedragen weten door God wiens mooiste naam LIEFDE, LEVEN is…
Peter Dierckx